( إِنَّمَا كَانَ قَوْلَ الْمُؤْمِنِينَ إِذَا دُعُوا إِلَى اللَّهِ وَرَسُولِهِ لِيَحْكُمَ بَيْنَهُمْ أَن يَقُولُوا سَمِعْنا وَأَطَعْنَا وَأُولئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ ) ;[١١]

سخنِ مؤمنان هنگامى كه سوى خدا و رسولش خوانده شوند تا ميان آنها حكم كند تنها اين است كه بگويند : «شنيديم و فرمان بريم» و اينان اند كه رستگارند .

( وَمَا كَانَ لِمُؤْمِن وَلاَ مُؤْمِنَة إِذَا قَضَى اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَمْراً أَن يَكُونَ لَهُمُ الْخِيَرَةُ مِنْ أَمْرِهِمْ وَمَن يَعْصِ اللَّهَ وَرَسُولَهُ فَقَدْ ضَلَّ ضَلاَلاً مُّبِيناً ) ;[١٢]

هيچ مرد و زن مؤمنى را نسزد كه آن گاه كه خدا و رسولش در امرى حكم كند ، براى خويش حقّ اختيار قائل شود ; و هركس خدا و رسولِ او را عصيان ورزد ، در گمراهى آشكار است .

و نيز ديگر آياتى كه به پيروىِ پيامبر فرامى خواند و بيشتر آنها با طاعتِ خداى متعال قرين مى باشد و بدين معناست كه امر پيامبر (صلى الله عليه وآله) همان امر خداست .

درباره عظمتِ پيامبر (صلى الله عليه وآله) و اينكه آن حضرت جز از سوى خدا سخن نمى گويد ، همين بس كه خداى متعال مى فرمايد :

[١١] . سوره نور (٢٤) آيه ٥١ -

[١٢] . سوره احزاب (٣٣) آيه ٣٦ -