وضوى ثُنايى مسحى در سنّت پيامبر (صلى الله عليه وآله) ريشه داشت تا آنجا كه عبدالله بن عمر (كه خود از كسانى بود كه با اجتهاداتِ پدرش مخالفت مىورزيد)[٢٠٧]مسح بر كفش را برنمى تافت ; زيرا از پيامبر شنيده بود كه مسح بر پا افزار جايز نمى باشد ، و اينكه شستن صورت و دست ها را با مسح بر كفش نمى توان «وضو» شمرد ، و آيه وضو[٢٠٨] مسح بر پا را بيان مى دارد (نه بر كفش) .[٢٠٩]

هرچند گفته اند كه ابن عمر از اين موضعِ خود دست كشيد و به مَسح بر پا افزار گراييد ، ليكن مهم ـ در اينجا ـ اين است كه وى در زمان حياتِ پدرش ، مسح بر كفش را نمى پذيرفت . از اين موضعِ وى در آن زمان (و ديگر جهت گيرى هايى كه در دفاع از احكام ثابت شريعت ـ بر ضد اجتهادات پدرش ـ بروز يافت) نمى توان چشم پوشيد ; چراكه اصالتِ وضوى مسحى را مى نماياند و بر درستى آن مُهر تأييد مى زند .

رجوع ابن عُمَر از مَسح بر پاافزار و عدم رجوع وى ، چندان مهم نمى باشد ; چراكه اين امر به شرايطى باز مى گردد كه وى در آن مى زيست . به نظر مى رسد وى موضع سياسى ثابتى نداشت و در اواخر عمر ، پيرو حكومتِ امويان شد .

در زمان خلافت امام على (عليه السلام) مكتب تعبّد محض (كه به نقل و نگارش

[٢٠٧] . بنگريد به ، منع تدوين الحديث : ٢٥٦ ـ ٢٦٢ (اثر نگارنده) .

[٢٠٨] . سوره مائده (٥) آيه ٦ -

[٢٠٩] . بنگريد به ، مسند احمد ١ : ٣٦٦ -