اين حديث ثابت مى كند كه نزاع پيرامون وضو همچنان ادامه داشت و حُكّام بر ضرورتِ التزام به وضوى عثمانى و ترك وضوى نبوى (وضوى ثنايى مسحى) تأكيد داشتند .

پوشيده نماند كه مهدى عبّاسى ديدگاه امام على (عليه السلام) را در فقه و امامت ، خوش نداشت . قاسم بن مُجاشِع تميمى ، وصيت نامه خويش را بر مهدى عرضه كرد . در آن ، بعد از شهادت به وحدانيتِ خدا و نبوّت محمّد ، آمده بود : «على بن اَبى طالب وصىّ رسول خداست و وارثِ امامت بعد از آن حضرت» .

مهدى چون به اين جاى وصيّت رسيد ، آن را دور انداخت و در آن ننگريست .[١٩٨]

l مهدى از شَريك قاضى پرسيد :

نظرت درباره على چيست ؟

شريك گفت : آنچه را كه جدّت عبّاس و فرزندش عبدالله معتقد بود ، باور دارم .

پرسيد : آنها چه نظرى داشتند ؟

گفت : عبّاس در حالى درگذشت كه على نزدش اَفضل صحابه بود . بزرگان مهاجرين از او درباره شأنِ نزولِ آيات مى پرسيدند ، در حالى كه او به پرسشْ از احدى محتاج نشد تا اينكه درگذشت .

[١٩٨] . تاريخ طبرى ٨ : ٨٧٦ ، حوادث سال ١٦٩هـ .