دولتِ عبّاسيان بر پايه شعار «خشنود سازى آل محمّد» شكل گرفت . مردم برگِردشان در آمدند و به اعتبار اينكه دولتِ حق مدار است ، تأييدش كردند . ابو العبّاس سفّاح بخشى از حكومتش را به پاك سازى دشمنانِ اموى و دنباله هاى آنها سپرى ساخت و از كشمكش هاى فقهى دور ماند و رويارويى با علويان را وانهاد .

چون خلافت به منصور عبّاسى رسيد و اركان دولت استوار گرديد ، موازنه به هم خورد . منصور با صله ، هدايا ، مناصب حكومتى ، كرسى هاى قضا و به خريدنِ فقها پرداخت ، اما وى و پيروانش از خريدنِ ابو حنيفه درماندند ، بر او سخت گرفتند و به آزارش دست يازيدند بى آنكه فايده اى عايدشان شود . البته در شكارِ شاگردش قاضى ابو يوسف ، كامياب شدند .

امام صادق (عليه السلام) به عنوان رهبر مدرسه تعبّد محض وصاحب وضوى ثُنائى مسحى ، مانع بزرگى در راه اهدافِ منصور و عبّاسيان بود . منصور شيوه هاى مختلف را براى كوبيدن امام به كار برد . از ابو حنيفه خواست