٥ - امام (عليه السلام) در احاديثِ خود پيرامون وضو هشدار مى دهد كه خاستگاه بدعت آورى در وضو ، اجتهاد و رأى است ، در حالى كه دين را با رأى نمى توان دريافت ، مى فرمايد :

اگر دركِ دين به رأى بود ، كف پا از روى آن به مسح سزاوارتر بود ، ليكن ديدم كه رسول خدا روى پاها را مسح مى كشيد .[١٦٨]

و مى فرمود :

به نظرم مى آمد كفِ پاها از روى آنها به مسح شايسته ترند تا اينكه ديدم رسولِ خدا روى آنها را مسح مى كرد .[١٦٩]

اين سخن بيان مى دارد كه دين ـ از جمله وضو ـ را نمى توان با رأى دريافت وگرنه كف پا از ظاهر آن اَولى به مسح است ، پس چگونه مى توان ـ با اجتهاد و رأى ـ از مسح ، به شستن ظاهر و كف پاها عدول كرد ؟!

٦ - چگونگى وضوىِ امام على (عليه السلام) (و نيز ابن عبّاس و اَنس) ادله اى از كتاب و سنّت را در بر دارند ، و صرفِ يك ادّعا درباره نگرش وضوئى پيامبر نيستند ; چراكه سخن امام على (عليه السلام) درباره رد به كارگيرى رأى در دين ، متضمن دلالت قرآن بر مسح مى باشد و امام (عليه السلام) طبق آيه وضو ـ كه

[١٦٨] . المصنّف ١ : ٣٠ ، حديث ٦ -

[١٦٩] . سنن اَبى داود ١ : ٤٢ ، حديث ١٦٤ -