( أَلَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ نُهُوا عَنِ النَّجْوَى ثُمَّ يَعُودُونَ لِمَا نُهُوا عَنْهُ وَيَتَنَاجَوْنَ بِالإِثْمِ وَالْعُدْوَانِ وَمَعْصِيَةِ الرَّسُولِ ) ;[٢٥]

آيا نديدى كسانى را كه از نجوا نهى شدند و سپس مر تكب آن شدند ؟! به گناه و عدوان و معصيتِ پيامبر ، با هم نجوا مى كنند !

شيخ طبرسى درباره اين آيه كه : ( يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لاَ تُقَدِّمُوا بَيْنَ يَدَيِ اللَّهِ وَرسُولِهِ )[٢٦] نقل مى كند كه ابن جِنّى تصريح دارد كه معناى آن چنين است :

اين گونه نباشيد كه خود گزيده تان را انجام دهيد و آنچه را خدا و رسولش امر مى كند واگذاريد ، معناى قرائت مشهور همين است ; يعنى امرى را بر امرِ خدا مقدّم نداريد[٢٧] .

و آياتِ ديگرى كه به طور ترديد ناپذير اشاره يا تصريح به وجود اين گروه در جامعه صدر اسلام دارد . هرگاه اين آيات و اسباب نزولِ آنها ملاحظه شود ، مى توان دريافت كه اين گروه ، اندك نبودند و اين خط مشى از نظر كمّى و كيفى حوزه گسترده اى از تفكّر مسلمانان را در بر مى گرفت .

و اين دلالت ها ـ تنها ـ به قرآن منحصر نيست ، بلكه سنّت قولى و عملى پيامبر (صلى الله عليه وآله) نيز وجودِ اين خطّ مشى را مى نماياند و با شدّت تمام ، به انتقاد از

[٢٤] . سوره احزاب (٣٣) آيه ٥٧ -

[٢٥] . سوره مجادله (٥٨) آيه ٨ -

[٢٦] . سوره حجرات (٤٩) آيه ١ -

[٢٧] . مجمع البيان ٥ : ١٢٩ -