دوره حكومتِ هارون الرشيد ، زمانِ اوج قدرتِ عبّاسيان و عصر طلايى آنهاست . هارون همان روش اَسلاف خويش را در برنتافتن خط مشى فقهى و اعتقادى امام على (عليه السلام) و ابن عبّاس در پيش گرفت (هرچند ابن عبّاس جَدّ او به شمار مى آمد) .

ستم هايى را كه هارون بر علويان روا داشت فراوان است . آنچه در اينجا مدّ نظر است (افزون بر مبارزه سياسى و نظامى) ستيز فقهى هارون با آنهاست .

l مردى نزد رشيد آمد و او را از مكان عبدالله بن حسن باخبر ساخت و قيافه و لباس و سيماى او را بازگفت . رشيد مطمئن نشد و پرسيد :

آيا يحيى را مى شناسى ؟

گفت : در گذشته مى شناختم و الآن دريافتم كه خود اوست .

رشيد پرسيد : او را برايم توصيف كن .

گفت : مردى چهارشانه ، گندم گون ، طاس ، خوش چشم ، شكم گُنده .

رشيد پرسيد : خود اوست ! چه مى گفت ؟