برخی از فقهای امامیه حکم موجود در روایات نهی از تعلیم سورۀ یوسف را بر کراهت حمل کرده‌اند.[١] به نظر می‌رسد انتساب کراهت تلاوت و تعلیم به آیه یا سوره ای از قرآن کریم و نسبت به گروه خاص از افراد جامعه، بدون هیچ دلیل متقنی،[٢] صحیح نبوده، بلکه در شأن کلام الهی نیست.

برخی در دفاع از فتاوی فقهای متقدم _ که تعبیر کراهت را در بیان حکم، به کار برده‌اند _ گفته‌اند که کراهت در لسان فقهای متقدم در خصوص حکم تلاوت و تعلیم سوره یوسف به زنان، مستند به سخن امام باقر٧ است که فرمودند:

یُکْرَهُ لَهُنَّ تَعَلُّمُ سُورَةِ یُوسُفَ.[٣]

اینان مقصود از کراهت در این روایت و نیز در فتاوای فقهای متقدم را کراهت عبادی
و نه کراهت شرعی بیان کرده‌اند و در توضیح کراهت عبادی قرائت سوره یوسف توسط زنان گفته‌اند:

مقصود از آن، کمتر بودن فضیلت و ثواب این سوره برای زنان است.[٤]

این بیان، تا حدی قابل قبول به نظر می‌رسد.

٣. حسن انتخاب سوره نور و در اولویت قرار نگرفتن سوره یوسف در امر آموزش قرآن
به زنان

نظر دیگری وجود دارد که با توجه به تقابل دو سوره یوسف و نور در روایات نهی کننده از تلاوت و اقراء سوره یوسف به زنان، این روایات را ناظر بر حسن انتخاب دانسته و
وجود این گروه از روایات را مانع از آن ندانسته که اگر تمام قرآن و یا چند سوره از قرآن به
زنان یاد داده شود، سوره یوسف از آن استثنا باشد. قایل این دیدگاه در توضیح سخن خودگفته است:

اگر بنا باشد سوره‌ای از سوره‌های قرآن را به زنان خود یاد بدهید و یا آن را بر آنان

[١]. وسائل الشیعه، ج‌٢٠، ص١٧٦.

[٢]. اکثر فقها در باره اصل کراهت تلاوت سور عزائم (سوره‌های دارای سجده واجب) بر حائض و جنب فتوا داده‌اند و بعضی در مقدار تلاوت اختلاف نظر دارند.

[٣]. الخصال، ج‌٢، ص٥٨٥.

[٤]. اسباب اختلاف الحدیث، ص٢١٥.