(١٨٠٣ – ١٨٨٢) که ترجمه هاي حافظ را از آلماني به انگليسي ترجمه کرده بود، به رمانتيسيسم آمريکا رسيد. فرد مهم ديگري که از پيروان آلماني مکتب رمانتيک است، فردريخ اشلگل[١] (١٧٧٢ – ١٨٢٩) مي باشد که زبان سانسکريت را مطالعه کرد، ترجمه هايي از اين زبان انجام داد و حکمت باستان هند را مورد تمجيد قرار داد، ولي بعداً مطالعات هندي را ناتمام گذاشت و زندگي خود را وقف دين کاتوليک کرد![٢]

در انگلستان نيز نهضت رمانتيک به طور تنگاتنگي به امور رمزي و عجيب و غريب تعلق خاطر داشت. اين علايق در آثار شاعراني از جمله ويليام بليک[٣] (١٧٥٧ – ١٨٢٧)، ويليام وردزورث[٤] (١٧٧٠ – ١٨٥٠)، ساموئل تيلر کلريج[٥] (١٧٧٢ – ١٨٣٤) و بسياري ديگر به چشم مي خورد، از جمله در آثار ادوارد فيتزجرالد[٦] (١٨٠٩ – ١٨٨٣) که به ترجمه جالبي از رباعيات خيام اقدام کرده است. توماس کارلايل[٧] (١٧٩٥- ١٨٨١) مقاله نويسي که به جهت تمجيد آشکارش از اسلام و محمد صلي الله عليه و آله و سلم در جهان اسلام مشهور شد، مضامين رمانتيک را به دوره ويکتوريا منتقل کرد و افکارش از طريق امرسون تأثير بسزايي بر رمانتيسيسم آمريکا به جا گذاشت.[٨]

[١] Feredrich Schlegel

[٢]- نک.:

Gerald McNiece, The Knowledge that Endures: Coleridge, German philosophy and The Logic of Romantic Thought , New York: St. Martin’s press, ١٩٩٢.

[٣]- William Blake

[٤]- William Wordswotth

[٥]- Samuel Taylor Colerige

[٦]- Edward Fitzgerald

[٧]- Thomas Carlyle

[٨]- امرسون مستقيماً با وردزورث آشنا شد، کلريج (Coleridge) و کارلايل (Carlyle) در سال ١٨٣٢ زماني که امرسن به اروپا مسافرت کرد با او آشنا شدند.