درباره کثرت گرايي ديني مسأله اي ناگفته مانده و آن لوازم عملي آن است. يكي از مهمترين انگيزه هايي كه مسيحيان ليبرال را ترغيب به پذيرش کثرت گرايي ديني مي کند، برقراري ارتباط بهتر بين مسيحيان و غير مسيحيان است. يك ليبرال مسيحي، به جاي آنكه غير مسيحي را به ديده نفرت و به عنوان يك جهنمي بنگرد، با اين نگرش او را مانند کسي مي داند كه ذاتاً با مسيحيت موافق است. زيرا از نظر آنها تمام اديان صرفاً از نظر ظاهري با هم تفاوت دارند. تفاوتهاي موجود در اديان از نوع تفاوتهاي نژادي است و ارتباط بين اعضاي سنتهاي ديني مختلف بايد در قالب دولت ليبرالي شكل گيرد كه مدعي بيطرفي دولت نسبت به دين است، ولي در واقع از ارزشهاي حاكم در خط فكري پروتستاني حمايت مي کند.

در اسلام به عكس مي بينيم كه اختلافات دين، نه به عنوان يك ترجيح شخصي، بلكه به عنوان ابزار وفاداري به جامعه اي كه بر پايه بصيرت معنوي و ارزشيابي نقادانه استوار است محسوب مي شود. كساني كه ديني غير از اسلام اختيار مي کنند مرتكب خطا مي شوند، خواه گناهكارانه و خواه قابل توجيه. به دليل آنكه نمي توانيم تشخيص دهيم كه خطاي آنها قابل توجيه است يا خير، آنجا كه امكان ارتباط خوب بين مسلمانان و غير مسلمانان بدون ناديده گرفتن ظلم و بي عدالتي – وجود دارد، بايد فرض كنيم كه اشتباه آنها صادقانه است و از نظر اخلاقي بر ما واجب است كه اين گونه فكر كنيم. روابط حسن همجواري با غير مسلمانان بايد بر پايه قراردادهاي فيما بين باشد. ادب و اصول اسلامي بايد در ارتباط شخصي و يا در قالب حكومت اسلامي رعايت گردد. بر اساس سنت اسلامي، غير مسلمان ذمي شمرده مي شود و با حفظ سيطره اسلامي اهل ذمه مي توانند به عنوان يك جامعه تا حدي مستقل باشند. در نتيجه برتري نظامي اروپائيان و ضعف کشورهاي مسلمان آثار حكومت اسلامي كه تا قرن نوزدهم باقي مانده بود از بين رفت و به جاي آن نظامهاي