اسلام و کثرت گرايي ديني - لگنهاوزن، محمد - الصفحة ١٣ - ليبراليسم سياسي

بود به عنوان پروتستانتيسم ليبرال شناخته شد. هر چند به پروتستانهاي ليبرالي بر مي خوريم که از نظر سياسي، ليبرال نيستند و ليبرالهاي سياسي اي را مي توان پيدا کرد که با ليبراليسم ديني سر و کار ندارند. اين طرز تلقي نسبت به مسائل اخلاقي، اجتماعي و سياسي در ميان ليبرالهاي سياسي و ديني، غالباً بازتاب عقايد و نگرشهاي اساسي يکسان است، خصوصاً نسبت به ارتباط مابين دين و سياست.

ليبراليسم سياسي

ليبراليسم به عنوان يک ايدئولوژي سياسي تعريف دقيقي ندارد، با اين همه ليبرالها بر اهميت تساهل، حقوق افراد و آزادي براي حفظ تنوع و کثرت سبکهاي زندگي تأکيد دارند. طيف گسترده اي از نظريه پردازهاي سياسي، ليبرال ناميده مي شوند که برخي از مهمترين آنها عبارتند از: آدام اسميت[١] (١٧٢٣ – ١٧٩٠)، توماس پين[٢] (١٧٣٧ – ١٨٠٩)، بنيامين کنستانت[٣] (١٧٦٧ – ١٨٣٠)، جيمز مديسون[٤] (١٧٥١ – ١٨٣٦)، و شايد از نظر اهميت فلسفي بتوان از جان استوارت ميل[٥] (١٨٠٦ – ١٨٧٣) نام برد. طرز تفکر توماس هابز[٦] (١٥٨٨ – ١٦٧٩)، جان لاک[٧] (١٦٣٤ – ١٧٠٤) و ايمانوئل کانت[٨] (١٧٢٤ – ١٨٠٤) تأثير بسزايي در نظريه ليبرال داشته است، گر چه نمي توان لاک و کانت را ليبرال ناميد، چه رسد به هابز.

در ميان فلاسفه معاصر بدون ترديد جان رالز،[٩] که عمدتاً درباره او سخن به ميان آمده، قهرمان ليبراليسم است. گر چه انواع ليبراليسمي که از سوي آرون،[١٠] برلين،[١١] ديويي،[١٢] دورکين،[١٣] هابرماس،[١٤] هيک،[١٥] پوپر[١٦] و