راه و يا اعتقاد به عنوان امري سنتي، هيچ ملاكي براي درستي و يا حقيقت فراهم نمي کند. در حالي كه بسياري از چيزهاي درست و صحيح را مي توان در سنتهاي ديني انساني يافت، صحت و درست راه ها و اعتقدات به لحاظ سنتي بودن شان نيست، هر چند در جريانهاي تاريخي كه از طريق آنها سنتها شكل مي گيرند، بايد انتظار زوال بسياري از چيزهاي نادرست و تحقق حكمت واقعي را داشته باشيم. اگر سنتي بودن ملاك صدق امور نيست، پس ملاک هاي حقيقي كدامند؟ پاسخ هيك اين است كه دو ملاك براي درجه بندي اديان وجود دارد: نخست آنكه، دين بايد كارايي داشته باشد تا پيروانش را از خود – محوري به سوي واقعيت – محوري معطوف كند؛ ثانياً دين بايد اخلاق حسنه را تقويت كند. هيك دليلي نمي يابد مبني بر اينکه تصور كند اين ملاك ها را نبايد مسيحيت كه آموزه هاي سنتي اش درباره تجسد و بازخريد اصلاح شده برآورده كند. پاسخ نصر به اين پيشنهاد اين است كه حاصل كار نه اصلاح مسيحيت بلكه شكستن آن است. در اين پاسخ ظاهراً نصر مي خواهد از خود سنت براي ارزشيابي اديان استفاده كند. به نظر مي رسد زماني که نصر به وجود مراتب مختلف فهم اعتراف مي کند، به حقيقت نزديکتر مي شود.به جا آن که در جستجوي معياري مطلق باشيم که از آن براي ارزشيابي دعاوي ديني استفاده کنيم، بهتر است در جستجوي روشي باشيم براي تحصيل حكمت و آشكار شدن حقيقت. براي شناخت خدا، نبايد انتظار داشته باشيم كه خداوند با مفاهيم و تصورات پيشيني كه از او داريم منطبق شود، بلكه بايد خود را از همه فرومايگيي هايي كه بينش ما را خدشه دار مي کند، بپيراييم.

هر چند نسبت به کثرت گرايي ديني مورد دفاع هيك و نصر سوء ظن دارم، ولي بايد اعتراف كنم كه درباره نقادي هاي خود نيز اندكي ترديد دارم. ظاهراً مسيح شناسي جان هيك در ميان همه متكلمان مسيحي معاصر با مسيح شناسي اسلام سازگارتر است. در حالي كه به مسيحيان تعليم داده شده