پاره اي از عبادات ، عبارت از انفاق مال و بخشيدن آن است که باعث انقطاع انسان از آزمندي به دنياست ؛ مانند زکات و خمس و صدقات . اين انقطاع همان علّت غايي تشريع انفاق است که به اصطلاح دانشمندان غرض از تشريع ناميده مي شود ، اگر چه بهره بردن پاره اي از مردم بر آن مترتّب است .

بعضي از آنها خودداري و اجتناب از شهوات و لذات است ؛ مانند روزه ، و پاره اي از آنها به منظور پرداختن دل به ياد خداوند متعال و توجه به سوي او ، توأم با حرکات خاص گوناگون جسمي است ؛ مانند نماز .

بايد دانست که معرفت حاصله از فکر و نور خلقت يا معرفتي که از به کار بردن قواعد منطقي حاصل مي گردد ، در حصول آنچه گفته شد ؛ از دوستي و انس با خداوند ، کافي نيست و اگر به اينها توجه و انس به خداوند و دوستي او حاصل شود ، سست بوده و پايدار نمي باشد .