مشعر جايگاهي الهي و مرکزي نوراني و محلي مقدس است که حاجي با ورود به آن ، به حکم کتاب حق ، لازم است با تمام وجود به خداوند عزيز توجه کند و متذکّر اين حقيقت بسيار مهم شود که توفيق حق رفيق راه او شد تا از جاده گمراهي و اسارت در بند شيطان به منطقه هدايت و عرصه گاه ملکوتي صراط مستقيم که صراط همه انبيا و امامان است راه يافت و با اين راه يابي لياقت بندگي پيدا کرد و راهش براي به دست آوردن حيات طيّبه و رضايت حق و بهشت عنبر سرشت باز شد که اگر اين واقعيات نصيب او نمي شد ، از سعادت ابدي و عنايات سرمدي براي ابد در محروميت قرار مي گرفت .

آري در چند ساعت وقوف در مشعر بايد با تمام وجود به حضرت محبوب و هدايت او و نجات يافتن از گمراهي در سايه رحمت حق توجه نمود ، اين توجه مشاعر آدمي را غرق نور مي کند و هويت انسان را در مدار عشق و تسليم به حق قرار مي دهد و آدمي را در مدار شکر و سپاس از الطاف دوست به گردش مي آورد . در اين زمينه به آيه شريفه در مسأله مشعر الحرام دقت کنيد :