ظرف حرکت به سوي کمالات و مدارج عرشي ، خانه دنياست و بودن در دنيا ، لازمه اش داشتن جسم و تبعات آن ؛ از قبيل غريزه خوردن ، آشاميدن ، انس ، اجتماعي بودن و شهوات است .

اگر راه شکم و شهوت و ديگر غرائز ، بدون حدّ و مرز باز باشد ، انسان به تدريج برده اميال و غرائز و شهوات خود مي گردد و در نتيجه به چاهي از فساد و افساد سقوط مي کند که نجاتش بسي مشکل خواهد بود .

راه مقيّد کردن غرائز و اميال و شهوات و خواسته هاي بي حدّ و مرز ، که تاکنون بسياري از ملّت ها را دچار هلاکت ابدي کرده ، فقط و فقط عبادت است ، آنهم عبادتي هماهنگ با قرآن و راهنماييهاي امام معصوم .

بينايان راه فرموده اند : آگاه باش که مقصود اصلي از آفرينش انسان شناخت خداوند و رسيدن به عشق و محبت او و برقراري انس با حضرت حق است .

رسيدن به اين مقام والا موقوف است بر صفاي نفس و تجرد آن از شوائب شيطاني و مادي . هر اندازه که صفاي نفس بيشتر و وارستگي آن شديدتر باشد ، انس و علاقه نسبت به حق افزونتر خواهد بود .

بديهي است که صفاي نفس و تجرّد آن ، منوط است به