تنها شمايل ظاهري را مي نماياند و نه تنها مانند کتاب، فقط شرح حال است. اين خانه با همه آدابش، تصويري است که چهره ابراهيم را در عالي ترين صورتِ معنوي، در ضلع ظاهري، در خيال ترسيم مي کند و شخص خود را در هنگام اجراي مناسک، با ابراهيم هم قدم و هم صدا و با انديشه هاي بلند او آشنا مي نگرد و همان کلماتي که از ضمير ابراهيم برانگيخته شد و صورت و سيرت او به آن مبتلا گرديد تا تمامش کرد، و در ضمير هر انساني که به رموز اين بيت آشنا شود، و واقعيت ابراهيم را در آن بنگرد بر انگيخته مي شود، آري از اين رهگذر بايد سالي چند صد هزار يا قريب يک ميليون انسان ابراهيم وار به تمام نقاط زمين پخش شوند و نداي توحيد را با تمام شرايطش، چون آن امام بزرگ، در عالم پخش کنند ولي افسوس...

در آن صورت که آدميان متوجه صورت معنوي ابراهيم مي شوند، امامت او قلوب مستعد آنان را پيرو او مي گرداند.

مثابه شدن اين خانه هم که عبارت از خطوط بندگي آن رادمرد بزرگ توحيد است، نفوس مستعدي را به سوي آن مي کشاند تا در گير و دار زندگي از دور و نزديک به سوي آن روي آورند و به آنجا رفت و آمد کنند تا اندک اندک