تعالي روح، رشد عقل، ظهور مايه هاي انساني، طلوع اخلاق حسنه، پديد آمدن عمل صالح، همه و همه محصول حرکت در صراط مستقيم است، که سعي صفا و مروه در آن جادّه مستقيم که حرکتي الهي است و هروله در آن نشان و علامت فرار از شيطان است; شيطاني که در آن مسعي در برابر ابراهيم قرار گرفت و امين وحي حمله به او را به ابراهيم دستور داد و او در برابر حرکت تند ابراهيم فرار کرد،[١] گوشه اي است از صراط کلي و جهتي است براي توجه انسان از صراط صغير به صراط کبير.

در تردد در سعي صفا و مروه بايد تردّد در حريم و درگاه و پيشگاه سلطان هستي را به اميد عطاء و بخشش او در نظر گرفت و بادلي پر از يقين متوجه عنايت آن حضرت بود که جنابش در کرم و لطف و محبت و عنايت و رحمت و غفران نهايت و حدّ ندارد و محال است گدايي که به اميد لطف صاحبخانه به در آن خانه رفت و آمد کند نا اميد باز گردد.

[١] بحار، ج٩٩، ص٢٣٤