حاکميت ظالمانه خود بر جان و مال و ناموس و دين و حقوق مردم دانستند و با تمام وجود براي خاموش کردن اين چراغ ، قدرت خود و استعمار شده ها را به کار گرفتند .

برائت و بيزاري از شرک ، کفر ، الحاد و زندقه ـ که مقدمه بيدار کردن مردم و زمينه ساز هجوم بنيان کن بر شرک و کفر بود ـ از همان زمان ايستادگي شرک عليه توحيد شروع شد .

بيداران راه حق ، بينايان با کرامت ، آزادگان از جان گذشته ، طرفداران حقيقي حريّت و استقلال ، انديشمندان با اصالت و در رأس آنان انبيا و ائمه ( عليهم السلام ) به هيچ شکل ، در هيچ زماني سر سازش و صلح و تسليم با اين وحشي هاي بي رحم و غارتگران بي حميّت و دزدان طريق انسانيت نداشتند .

اهل توحيد به هر طريق و به هر شکل و به هر زبان و با هر قدرت و قوّت ، براي به عقب راندن اهل شرک و کفر فرياد سردادند و مشت عليه آنان گره کردند و بر دهن آنان کوبيدند و در اين مسير غفلت زدگان را بيدار و چراغ توحيد را از خاموش شدن حفظ کردند .

اقتضاي عقل و فطرت و وجدان و حميّت در اين است