حقيقي اوست که آن را طواف قلبش گويند به ذکر ربّ البيت و اصيل بودن آن براي اين است که اعمال جسمانيه را امثله آنها قرار داده اند که انسان از اينها پي به آنها ببرد ، چنان که مضمون روايت است .

و بايد بداند که همچنان که بي قطع علاقه از امور

غير الهي نمي توان به اين خانه آمد آن کعبه حقيقي هم چنان است .

در بوسيدن حجر و ملصق شدن به مستجار و استلام حطيم و دامن کعبه را گرفتن بايد حال او حال مقصري باشد که از جريمه فرار کرده و به صاحب اصلي حق ملتجي شده که از تقصيراتش بگذرد ، اين است که گاهي دست و پايش را مي بوسد ، گاهي دامن او را مي گيرد ، گاهي خود را به او مي چسباند ، گاهي گريه مي کند ، گاهي او را به عز اشخاص قسم مي دهد ، گاهي تضرع مي نمايد ، که بلکه او را از اين مهلکه نجات دهد ، خصوصاً اگر کسي باشد که انسان بداند غير او ملجأ و پناهي نيست .

چون به سعي آيد بايد سعيش اين باشد که اين سعي را به منزله تردّد درخانه سلطان قرار دهدبه اميد عطا و بخشش .

اما در عرفات از اين ازدحام خلق و بلند کردن صداهاي خودشان ، به انواع تضرع و زاري و التماس به اختلاف