اگر چهارچوب مناسک حج را که باعث ممنوعيت انسان از بسياري از امور حلال است، به رحم مادر تشبيه کنيم و زائر را در آن چهار چوب به طفل در رحم، تشبيه بي جايي نکرده ايم، همانطور که طفل در زماني معيّن و محدود، از شش تا نُه ماه جسم ظاهر را در عرصه گاه بسياري از ممنوعيّت ها و محروميت ها، در آن جايگاه محدود و تنگ به کمال و رشد معين خود مي رساند و پس از آن مجوز ورود به دنيا، اين عرصه گاه وسيع و خالي از بسياري از محروميت ها، به او داده مي شود، زائر هم در مدت محدودي که در احرام و در حال اداي مناسک است، باطن خود را با کسب فيض و رحمت از پيشگاه حق، به کمال مطلوب مي رساند، آنگاه با حلق رأس مجوز ورود به عرصه گاه طبيعي حيات، که جداي از آن محروميت هاي در حال احرام است، به او داده مي شود و به مسير عادي زندگي باز مي گردد.

تقصير اگر چه کاري منفي است; يعني ظاهر آن کم کردن موي از روي سر و تراشيدن موهايي است که درصدي از زيبايي انسان بستگي به آن دارد، ولي چون اجراي دستور مولا و از اجزاي مناسک و نوعي حرکت