مسلم است که در همه جوامع و همه دورانها ، به خصوص در آن جمعيت هايي که پيامبران و خداشناسان وجود داشته اند ، جايگاه مخصوصي براي عبادت و تفکرات معنوي ساخته شده است .

اين معابد در حقيقت رصدگاه هايي براي نظاره به بي نهايت و ايجاد رابطه ميان بي نهايت بزرگ ( الله ) و بي نهايت کوچک ( انسان ) مي باشند .

در اين رصدگاه هاست که آدميان بدون واسطه با خويشتن روبرو مي شوند و با امواج مقدس وجدان خويش با خدا به راز و نياز مي پردازند .

در هيچ يک از جايگاه ها و مسکن هايي که بشر با دست خود مي سازد ، مصالح ساختماني از آنچه که هستند تغييري پيدا نمي کنند ، مگر مصالح ساختمان معابد که با آجر بالا مي رود و مبدّل به روح و جان شفاف مي شود و انوار الهي را در دلها منعکس مي سازد .

اين معابد مانند چشمه سارهايي زلال در ميان سنگلاخ ها و دشت هاي سوزان زندگي حيواني آدميان