" فَإِذا أَفَضْتُمْ مِنْ عَرَفات فَاذْکُرُوا اللهَ عِنْدَ الْمَشْعَرِ الْحَرامِ وَاذْکُرُوهُ کَما هَداکُمْ وَإِنْ کُنْتُمْ مِنْ قَبْلِهِ لَمِنَ الضّالِّينَ" [١]

توجه به خداوند و توجه به هدايت او ، و توجه به گمراهي خود قبل از هدايت ، همه و همه لازم و شعور برانگيز و علت ورود به عرصه نورانيت و صفا و پاکي جان است .

به علّت اين که زائر در مشعر الحرام با يک اذان و دو اقامه بين نماز مغرب و عشا جمع مي کند تا بقيه فرصتش را براي ياد خدا و ياد هدايت او و ياد گمراهي خويش قرار دهد و اين که حضرت حق چه عنايت خاصي به او نموده و چه لطفي در حق او مبذول داشته و از چه چاه خطرناکي او را بيرون آورده و در چه جايگاه عظيمي قرار داده ، آن وادي پاک و محلّ مبارک را مزدلفه مي گويند . [٢]

٢ ـ عرفات سرزميني خارج از حرم و مشعر عرصه گاهي داخل در حرم امن الهي است .

زائر در سرزمين عرفات با دعا و ندبه ، گريه و زاري ،

[١] بقره : ١٩٨

[٢] بحار ، ج٩٦ ، ص٢٦٧