حرکت کند و در محور لقاء و وصال قرار گيرد و آماده تماشاي جمال معشوق گردد تا از شور و شوق اين تماشا در مقام ابراهيم قرار گيرد و با تمام هستي در آن مقام رفيع سر به سجده آورده و از تمام دنيا و مافيها براي ابد چشم پوشي نمايد و به طور دائم غرق تماشاي جمال يار شود . آنگاه در آن جايگاه عرشي ، تمام سلولهاي وجودش مترنّم به اين واقعيت گردد ، که بلبل گلزار عشق حضرت فيض در ضمن يک غزل بيان فرموده :

دل و جانم اسير غم تاکي *** خسته محنت و الم تا کي

عمر را صرف هرزه کردن چند *** مايه حسرت و ندم تا کي

دلم از فکرهاي بيهوده *** دايم الحزن و النقم تا کي

نقش بي اصل آرزو و امل *** بر دل و جان زدن رقم تا کي

محنت رنج نو به نو تا چند *** غصه و درد دمبدم تا کي