که موحّد ، از توحيد ، از فرامين حق ، از کتاب حق ، از نبوّت انبيا ، از امامت امامان و محصول حاکميت اين حقايق ـ که آزادي و استقلال ، کرامت و حريّت و آبادي دنيا و آخرت

است ـ دفاع کند و با تمام وجود بر سر مهاجمان به حقايق فرياد بکشد و به آنان بفهماند که ما را با شما سر صلح و تسليم و نيّت نشستن بر سر يک سفره و اراده قبول برنامه هاي بنيان سوز نيست .

دين که پشتوانه عقل و فطرت و وجدان است نيز با قاطعيت کامل ، اين معنا را از جانب حق و انبيا و امامان به تمام موحدان بيدار دستور مي دهد و از آنان مي خواهد ، تا اهل شرک و کفر براي خود عرصه جولان مي بينند ، بر سرشان فرياد بکشند و با اين فرياد زمينه بيداري غافلان را فراهم و ميدان نابودي شرک و کفر را آماده کنند .

سکوت در برابر شرک و مشرکان ، بي تفاوتي در مقابل سردمداران کفر ونفاق محصول جهل و غفلت و نشانه ضعف ايمان و سستي اراده انسان است .

انبيا بدون خوف و ترس همراه با اهل توحيد و گاهي يکّه و تنها بر سر اهل شرک فرياد زدند و از آنان با صداي رسا و نعره رعد آسا برائت و بيزاري جستند .