زيرا همه اينها در صورتي که خارج از حدود شرع باشند ، موانعي هستند که انسان را از معارف الهي و نفخات قدسي باز مي دارد و هيچ چيز روح انساني را از نزديک شدن به عالم قدس مانع نمي گردد ، مگر آنچه به نام مشتهيات نفساني ناميده شده ؛ از قبيل غرائز حيواني و ناستوده هاي اخلاقي و کردارهاي شيطاني . و هم چنان که ظرف تا هنگامي که از آب پرمي باشد ، ورود هوا به داخل آن امکان ندارد ، نفوس انساني نيز تا خالي ووارسته از صفات و ملکات نکوهيده نباشد ، نور الهي چنانکه شايسته است قلوب آنان را روشن نخواهد کرد .

نفوس به هر نسبت که از اين پليديها پاک شوند ، انوار حقيقت بر دل آنان اشراق بيشتري يافته و بخشش هاي يزداني برآنها روي آور مي شود .

به عکس نفوسي که به غير حق اشتغال دارند ، معرفت و شناسايي پروردگار ، و حلاوت و دوستي و انس با او در دل آنها جاي نخواهد گرفت و به هر اندازه که تجرّد نفس کمال يابد ، ايمان ويقين بيشتر مي شود و صفات و فضائل کم نظير در او جلوه مي نمايد و بلندي نفس انساني در آن