ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ١٠٥ - مقصود

نشود. البته اين مطلب، در صورتى صحيح است كه- بنا بگفته بعضى- امور عقلى و شرعى را بتوانيم از يكديگر جدا كنيم.

وانگهى گروهى از محققان گويند: اگر چه كيفر، در برابر اين امور، جايز است، ليكن خداوند پيش از ارسال پيامبران، از راه فضل و كرم و احسان، كسى را در برابر ترك امور عقلى كيفر نمى‌دهد.

خلاصه اينكه: خداوند پيش از فرستادن پيامبران كسى را كيفر نمى‌دهد، بلكه بايد پيامبران بيايند و حقايق را براى مردم روشن كنند و آنچه را مردم با عقل خود تشخيص مى‌دهند، به سمع آنها برسانند، تا اعتقاد آنها كامل شود و شك و ترديد از ميان برود.

اين آيه، همين مطلب را بيان مى‌كند. از آيه برنمى‌آيد كه: اگر خداوند پيامبرى نفرستاد، نيكو نيست كه مردم بدكار را كيفر دهد، مگر اينكه فرض كنيم كه در بعثت پيامبر، لطفى است، زيرا در اين صورت، سزاوار نيست كه خداوند كسى را عقاب كند، مگر اينكه لطف خود را- بوسيله بعثت پيامبر- شامل حال او گرداند و عذر او را بدينوسيله، قطع كند.