(الَّذِي بارَكْنا حَوْلَهُ‌): مسجد الاقصى جايى است كه اطراف آن را با بركت ساخته‌ايم و داراى درختان و ميوه‌ها و گياهان و امنيت و فراوانى نعمت است و احتياجى نيست كه نيازمنديهاى مردم آن از جاهاى ديگر تأمين شود.

مجاهد گويد:

- يعنى اطراف آن را مبارك ساختيم، زيرا آنجا را مقر پيامبران و محل نزول فرشتگان گردانيده‌ايم. بدين ترتيب، از آلودگى شرك، پاك است و پيامبران در آنجا به پرستش خداوند يكتا پرداخته‌اند و مشركان- كه بازار خود را كساد ديده‌اند- از آنجا رخت بربسته‌اند.

بنا بر اين اطراف مسجد الاقصى هم از بركات دينى و هم از بركات دنيوى برخوردار است.

(لِنُرِيَهُ مِنْ آياتِنا): مقصود از بردن پيامبر اين بود كه شگفتى‌هاى دلائل ما را بنگرد. يكى از دلائل شگفت انگيز اين است كه ظرف يك شب از مكه بمسجد الاقصى رفت. ديگر ديدن انبياء. ديگر معراج آسمانى و ...

(إِنَّهُ هُوَ السَّمِيعُ الْبَصِيرُ): خداوند سخن مردمى كه پيامبر را تصديق يا تكذيب كنند، مى‌شنود و به سير و معراج پيامبر، بصير است.

(وَ آتَيْنا مُوسَى الْكِتابَ‌): ما بر موسى تورات نازل كرديم.

(وَ جَعَلْناهُ هُدىً لِبَنِي إِسْرائِيلَ‌): و تورات را وسيله ارشاد بنى اسرائيل قرار داديم.

(أَلَّا تَتَّخِذُوا مِنْ دُونِي وَكِيلًا): و به آنها امر كرديم كه در موقع سختى‌ها و گرفتاريها به كسى اعتماد نكنند و تنها بخداوند توجه داشته باشند.

برخى گفته‌اند: يعنى به پروردگار خود توكل كنند.

(ذُرِّيَّةَ مَنْ حَمَلْنا مَعَ نُوحٍ‌): معناى اين جمله، بر حسب وجوه مختلف اعراب، تفاوت پيدا مى‌كند. بنا بر وجه اول، يعنى: به بنى اسرائيل دستور داديم كه ذريه كسانى را كه با نوح بر كشتى سوار كرديم، مورد اعتماد قرار ندهند.