ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٨٢ - شأن نزول

آنها رو به بيابان گذاشته، مى‌گفتند:

- محمد، در ميان ما حكم آشكارى كرد و راستى و دروغى گفتارش معلوم خواهد شد.

آنها هم چنان در بيابان در انتظار طلوع خورشيد، نشسته بودند، تا- بخيال خودشان- دروغ او را ثابت كنند. يكى از آنها گفت:

- بخدا خورشيد طلوع كرد! ديگرى گفت:

- به خدا، اينك شتران آمدند و در پيشاپيش آنها شترى خاكسترى رنگ، در حركت است.

آنها از اين جريان حيران شدند و ايمان نياوردند.

در تفسير عياشى از امام صادق (ع) روايت شده است كه:

- همين كه پيامبر را به آسمان اول بردند، بهر فرشته‌اى رسيد، خوشحال شد.

سپس بفرشته‌اى برخورد كه محزون و افسرده بود. به جبرئيل فرمود:

- بهر فرشته‌اى رسيدم، شاد شد، جز اين فرشته! او كيست؟

گفت:

- اين فرشته، مالك، خازن جهنم است. خداوند او را اينطور آفريده است.

پيامبر فرمود:

- اى جبرئيل، از او تقاضا كن كه جهنم را بمن نشان دهد.

جبرئيل گفت:

- اى مالك، اين است محمد، رسول خدا. او مى‌گويد بهر فرشته‌اى برخورده، شادى كرده است مگر تو.

مالك گفت:

- خداوند مرا اينطور آفريده است.

جبرئيل گفت:

- تقاضاى او اين است كه جهنم را به او نشان دهى.