علت اينكه پيامبر از جواب آنها خوددارى كرد، اين بود كه مى‌دانست به صلاح آنهاست، زيرا نمى‌خواستند، چيزى بفهمند بلكه قصدشان مزاحمت و بحث و جدال بود و اگر به آنها جواب مى‌داد، بر عناد آنها افزوده مى‌شد.

گفته‌اند: يهوديان به كفار قريش گفتند: از محمد، در باره روح سؤال كنيد.

اگر شما را پاسخ داد، پيامبر نيست و اگر پاسخ نداد، پيامبر است، زيرا ما در كتابهاى خود، اينطور خوانده‌ايم. خداوند به پيامبر خود دستور داد كه به آنها پاسخ نگويد و حل اين معمى را به عقل و فكر خودشان واگذار كند، تا دليلى بر صدق گفتار و نبوتش باشد.

٢- آنها سؤال كردند كه: آيا روح، مخلوق و حادث است، يا نه؟ خداوند فرمود: به آنها بگو: روح، آفريده پروردگار من است.

بنا بر اين، آنچه را سؤال كرده بودند، به آنها پاسخ داد. ممكن است مقصود از اين روح- بنا بر گفته ابن عباس و ديگران- روان انسان و- بنا بر گفته حسن و قتاده- جبرئيل يا فرشته‌اى باشد كه از عجايب مخلوقات است و داراى هفتاد هزار صورت و هر صورتى هفتاد هزار زبان است و همه زبانها به تسبيح خدا مشغولند. مطلب اخير از على (ع) روايت شده است. ممكن است مقصود عيسى (ع) باشد، زيرا او را هم روح ناميده‌اند.

٣- مشركين از پيامبر سؤال كردند كه: روح، يعنى قرآن، چگونه بوسيله فرشته وحى به او القا مى‌شود يا اينكه چگونه، معجزه مى‌باشد و نظم و ترتيب آن با گفته‌ها و سروده‌هاى ايشان مخالف است؟! خداوند متعال در اين آيه:( وَ كَذلِكَ أَوْحَيْنا إِلَيْكَ رُوحاً مِنْ أَمْرِنا) (شورى ٥٢: ما روحى از امر خود بتو وحى كرديم) قرآن را روح ناميده است، بنا بر اين، خداوند به پيامبرش دستور داد كه بگويد: قرآن، از امر پروردگار من است. او قرآن‌