باشد. اين همان وقتى است كه براى اولين بار، در صور إسرافيل دميده خواهد شد. در اين وقت، فرشتگان مى‌گويند: اى استخوانهاى پوسيده و اى پوستهاى خاك شده، به حال اول بازگرديد. شما با اضطرار و پريشانى اين دعوت را اجابت مى‌كنيد و زبان را به ستايش خداى يگانه، مى‌گشاييد.

جمله‌( فَتَسْتَجِيبُونَ بِحَمْدِهِ‌) يعنى «تستجيبون حامدين» مثل «جاء فلان بغضبه» يعنى: «جاء غضبان».

برخى گويند: يعنى: شما اين دعوت را اجابت مى‌كنيد و معترفيد كه ستايش خدا راست كه بمردم نعمت بخشيده است. آن روز نمى‌توانيد منكر اين حقيقت بشويد، زيرا در آنجا معرفتها بديهى هستند.

سعيد بن جبير گويد: آنها از قبرها خارج مى‌شوند و مى‌گويند: خدايا تو منزهى و ستايش ويژه تست. لكن اين حمد و تسبيح براى آنها سودى ندارد.

(وَ تَظُنُّونَ إِنْ لَبِثْتُمْ إِلَّا قَلِيلًا): و گمان مى‌كنيد كه توقف شما در دنيا كوتاه بوده است، زيرا اين تغيير و تحول، خيلى سريع انجام مى‌گيرد.

حسن گويد: آنها مدت توقف خود را در دنيا كوتاه مى‌شمارند، زيرا مى‌بينند مدت توقف آنها در آخرت، طولانى است.

برخى از مفسران قرآن كريم، معتقدند كه: اين آيه، خطاب به مؤمنين است، زيرا آنها هستند كه خدا را با ستايش، اجابت و در برابر احسانش، او را حمد مى‌كنند و مدت توقف خود را در عالم برزخ كوتاه مى‌شمارند، زيرا در قبرهاى خود با خوشى گذرانيده و عذابى نديده‌اند. بديهى است كه روزهاى شادى و نشاط، كوتاه هستند.