برخى گويند: يعنى: پرده‌اى كه از چشمها پوشيده است. اين پرده، از قدرت خداوند، ميان پيامبر و مشركين كشيده مى‌شد، بطورى كه نه پيامبر را مى‌ديدند و نه پرده را.

ابو مسلم گويد: يعنى هر گاه قرآن بخوانى، ميان تو و ايشان فرق مى‌گذاريم، به اين ترتيب كه: قرآن براى تو و مؤمنين وسيله هدايت و شفا و براى مشركين وسيله كرى و كورى از ادراك حق و حقيقت خواهد بود. مقصود از «حجاب» همين تفاوتى است كه ميان ايشان و مشركين است. لكن اين معنى، بعيد به نظر مى‌رسد.

(وَ جَعَلْنا عَلى‌ قُلُوبِهِمْ أَكِنَّةً أَنْ يَفْقَهُوهُ وَ فِي آذانِهِمْ وَقْراً): تفسير اين قسمت، در سوره انعام گذشت.

(وَ إِذا ذَكَرْتَ رَبَّكَ فِي الْقُرْآنِ‌ وَحْدَهُ وَلَّوْا عَلى‌ أَدْبارِهِمْ نُفُوراً): هر گاه خدا را در قرآن بيگانگى ياد كنى و شرك را باطل سازى، آنها از تو روى گردان شده، از تو دور مى‌شوند. مقصود، كفار قريش است. ابن عباس گويد: مقصود شياطين هستند كه با شنيدن «بسم اللَّه الرحمن الرحيم» دور مى‌شوند. برخى گويند: «لا اله الا اللَّه» را مى‌شنوند، دور مى‌شوند.

(نَحْنُ أَعْلَمُ بِما يَسْتَمِعُونَ بِهِ إِذْ يَسْتَمِعُونَ إِلَيْكَ وَ إِذْ هُمْ نَجْوى‌): ما از حال اينها بى‌خبر نيستيم و مى‌دانيم كه غرض آنها از گوش دادن به قرآن، چيست؟ مقصود اين است كه ما به حال آنها در موقع استماع قرآن و هنگامى كه از پيش تو برمى‌خيزند و به راز و نياز پرداخته، برخى ترا ساحر و برخى ترا كاهن و برخى ترا شاعر، مى‌نامند، آگاهيم.

گويند: مقصود، ابو جهل، زمعة بن اسود، عمرو بن هشام و خويطب بن عبد-