شاهد قرائت متن، آيه‌( وَ إِذَا الصُّحُفُ نُشِرَتْ‌) (تكوير ٨: هنگامى كه نامه‌ها گشوده شوند) و شاهد قرائت «تلقّيه» آيه:( وَ يُلَقَّوْنَ فِيها تَحِيَّةً وَ سَلاماً) است (فرقان ٧٥: در آنجا به تحيت و سلام برمى‌خورند.)

لغت:

انسان: اين كلمه هم بمردم گفته مى‌شود، هم بزن. هر گاه بخواهند زن و مرد را مشخص كنند، مى‌گويند: «رجل و امرأة». اشتقاق اين كلمه، بنظر بصريان از «انس» يا «انس» و بر وزن «فعلان» است. كوفيان اين كلمه را از «نسيان» مشتق مى‌دانند و گويند:

اصل آن «انسيان» بوده و ياء حذف شده است. مى‌گويند: دليل اين مدعى اين است كه:

عرب در تصغير آن «انيسيان» مى‌گويد.

طائر: در اصل به معناى پرنده و در اينجا مقصود عمل انسان است. همانطورى كه مردم پرندگان را بفال نيك يا بد مى‌گيرند، عمل نيز بفال بد و نيك، گرفته مى‌شود.

بنا بر اين «طائر» استعاره است براى عمل انسان.

رسم عرب اين بود كه در وقت سفر، اگر پرنده از راست به چپ مى‌رفت، بفال بد مى‌گرفتند و اگر از سمت چپ براست مى‌رفت، بفال نيك مى‌گرفتند، زيرا هر گاه بطرف راست مى‌رفت، براى تير انداز ممكن بود كه او را صيد كند و هر گاه بطرف چپ مى‌رفت، ممكن نبود.

ابو زيد مى‌گويد: كلمه طائر را تنها در مورد پرندگان بكار نمى‌بردند، بلكه به آهو و ... نيز طائر مى‌گفتند.

علت اينكه: مى‌گويد طائره فى عنقه يعنى عملش در گردنش هست و نمى‌گويد:

در دستش، اين است كه: مى‌خواهد بفهماند كه عمل همچون طوقى بر گردن انسان است و هرگز از انسان جدا نمى‌شود. عرب كلمه «عنق» را بمعناى ذات شخص بكار مى‌برد. مثلا