[١] مولوى در مثنوى، به مناسبت اين نبرد مولا، حدود ده صفحه در مدح مولا سروده است. در آن مثنوى گفته است كه «جمله على لله» است؛ يعنى جنگ و صلح او، امساك و عطاى او، حب و بغض او و... . هرچند كه بحث اندكى به درازا مى‌كشد، ارزش دارد كه سروده مولوى، در اين‌جا بيايد؛ از اين رو ما گزيده‌اى از آن را مى‌آوريم:

از على آموز اخلاص عمل *** شير حق را دان مطهَّر از دغل

در غزا بر پهلوانى دست يافت *** زود شمشيرى درآورد و شتافت

او خدو انداخت بر روى على *** افتخار هر نبى و هر ولى

آن خدو زد بر رخى كه روى ماه *** سجده آرد پيش او در سجده‌گاه

در زمان انداخت شمشير آن على *** كرد او اندر غزايش كاهلى

در شجاعت شير ربّانيستى *** در مروّت خود كه داند كيستى

در مروّت ابر موسيّى به تيه *** كآمد از وى خوان و نان بى‌شبيه

اى على كه جمله عقل و ديده‌اى *** شمه‌اى واگو از آنچه ديده‌اى

تيغ حلمت جان ما را چاك كرد *** آب عِلمَت خاكِ ما را پاك كرد

باز گو! دانم كه اين اسرار هُوست *** ز آن‌كه بى‌شمشير كشتن كار اوست

باز گو! اى باز عرشِ خوش شكار *** تا چه ديدى اين زمان از كردگار

چشم تو اِدراكِ غيب آموخته *** چشم‌هاى حاضران بر دوخته

راز بگشا اى علىّ مرتضى *** اى پس از سوء القضا، حسن القضا

يا تو واگو آنچه عقلت يافتست *** يا بگويم آنچه بر من تافتست

از تو بر من تافت پنهان چون كنى *** بى زبان چون ماه پرتو مى‌زنى

چون تو «بابى» آن «مدينه علم» را *** چون شعاعى آفتاب حلم را

با زبانش اى باب رحمت تا ابد *** بارگاه ما «له كفواً احد»

در محل قهر، اين رحمت ز چيست *** اژدها را دست دادن، راه كيست

گفت من تيغ از پى حق مى‌زنم *** بنده حقّم، نه مأمور تنم

شير حقم، نيستم شير هوا *** فعل من بر دين من باشد گواه

غرق نورم گرچه سقفم شد خراب *** روضه گشتم گرچه هستم بوتراب

چون درآمد در ميان غير خدا *** تيغ را اندر ميان كردن سزا

تا اَحبّ لله آيد نام من *** تا كه ابغض لله آيد كام من

تا كه اعطا لله آيد جود من *** تا كه اَمسَك لله آيد بود من

بخل من لله، عطا لله و بس *** جمله لله‌ام نِيَم من آنِ كس

و آنچه لله مى‌كنم، تقليد نيست *** نيست تخييل و گمان، جز ديد نيست

بيش از اين گفتن با خلق روى نيست *** بحر را گنجايش اندر جوى نيست

پَست مى‌گويم به اندازه عقول *** عيب نبود اين بود كار رسول