سيرى در ساحل بينش و منش حضرت امام خمينى(ره) - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٣٨ - ١١ وصيت نامه امام كجا و نشريه هاى دگرانديش كجا؟!

معظم رهبرى (حضرت آيت‌الله خامنه‌اى ‌مد ظلّه‌ـ) چاره‌اى جز اين نديد كه از خود مايه بگذارد. ايشان جوانان غيور را مخاطب قرار داد كه اى جوانان غيرتمند! اى مؤمنان با غيرت! بايد آماده باشيد تا با اين موج هجوم فرهنگى مقابله كنيد!

ياد و بزرگداشت امام خمينى، «گرامى‌داشت» و ياد امام حسين(عليه السلام) است؛[١] زيرا امام خمينى براى احياى مكتب حسينى قيام و عمر خويش را در اين راه صرف كرد. او در اين راه، توفيق ويژه و بى‌نظيرى به دست آورده بود. به تعبيرى شاعرانه بايد گفت كه امام، روح حسين(عليه السلام) بود كه پس از هزار و سيصد و چند سال، باز بار ديگر در اين كشور تجلى كرد؛ منتها در پيكره فرزندش روح‌الله. آن هدفى كه حضرت سيدالشهدا(عليه السلام) دنبال مى‌كرد، به دست اين فرزند برومندش ‌تا حدود زيادى‌ـ تحقق پيدا كرد؛ البته مرتبه جامع و كامل آن مقاصد، به دست نهمين فرزندش، حضرت صاحب‌الامر ـ ان‌شاءالله‌ـ تحقق خواهد يافت.

اين حركت عظيمى كه در كشور ما و بسيارى از كشورهاى ديگر وجود دارد ‌و اين اظهار حق‌شناسى و ابراز عواطف مذهبى به رهبر روحانى‌ـ اثر عشق مردم به امام است. عشق، هنرها دارد و اعجازها مى‌كند. نمونه‌هاى كوچكى از عشق و محبت

---

[١] از كلام حضرت استاد ‌مد ظله‌ـ دو نكته ديگر روشن مى‌شود: ١، نكوداشت ياد امام ‌با يك واسطه‌ـ نكوداشت ياد پيامبر اسلام نيز است؛ ٢. آن كه امام خمينى را دوست بدارد، خدا نيز او را دوست دارد؛ به دليل «حُسَيْن مِنّي وَأنَا مِن حُسَيْن، اَحَبَّ اللهُ مَنْ اَحَبَّ حُسَيْنا».