سفر به سرزمين هزار آيين - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٣٥٠ - استاد مصباح

مى‌كنند‌؛ اما اين‌كه تمام اشياى عالم در كتاب مبين است، آن كتاب مبين، اين قرآن نيست و هيچ عاقلى هم نمى‌تواند چنين حرفى بزند‌؛ البته قرآن علاوه بر اين ظاهر باطن‌هايى هم دارد و پيغمبر اكرم(صلى الله عليه وآله) و ائمه اطهار(عليهم السلام) با علم الهى از كلمات و حروف و تركيبات قرآن مطالبى استفاده مى‌كردند كه فهم آن از دسترس ما خارج است. پس اگر منظور اين است كه همه اشياى عالم در قرآن طورى بيان شده كه من و شما بفهميم اين دروغ است و هيچ عاقلى چنين ادعايى ندارد، و اگر منظور اين است كه همه احكام اشيا در قرآن هست، معنايش اين است كه كلياتش در قرآن است و تفاسيرش را بايد پيغمبر اكرم(صلى الله عليه وآله) و اهل‌بيت(عليهم السلام) بيان كنند. پس اين آيه كه مى‌گويد: وَلا رَطْب وَلا يابِس إِلاّ فِي كِتاب مُبِين،[١] به چه معناست؟ قرائن آيه قبلى شاهد بر اين معناست كه منظور از كتاب مبين، لوح محفوظ است. در بسيارى از جاهاى ديگر قرآن هم منظور از كتاب مبين، با قرائن آيات ديگر، لوح محفوظ است نه اين قرآن مكتوبى كه دست من و شماست.

همه شما در نماز غفيله اين آيه را قرائت مى‌كنيد: وَعِنْدَهُ مَفاتِحُ الْغَيْبِ لا يَعْلَمُها إِلاّ هُوَ وَيَعْلَمُ ما فِي الْبَرِّ وَالْبَحْرِ،[٢]اين آيه بدين معناست كه امور غيبى در نزد خدا معلوم