حكومت‌ها مشكل درست مى‌كند و دردسرساز است احكام اجتماعى اسلام است. حكومتى كه بخواهد به فساد و تباه‌كارى بپردازد و ثروت ملى را به يغما ببرد و براى منافع شخصى و حزبى با شياطين و قدرت‌هاى استعمارى كنار بيايد، با احكام اجتماعى اسلام مشكل خواهد داشت و آن را مانعى بر سر راه خود مى‌بيند. آنچه مانع مى‌شود چنين حكومتى نتواند به اغراض و منافعش دست پيدا كند احكام و مسائل فردى اسلام نظير نماز و روزه و نذر و نياز نيست، بلكه اسلامى است كه بخواهد در حيطه مسائل اجتماعى و سياسى و حكومتى دخالت كند و در اين رابطه امر و نهى و دستورى داشته باشد. اگر اسلام بخواهد «ميزان قوانين اجتماعى» قرار گيرد و بنا شود روابط و مناسبات اجتماعى بر اساس قوانين و احكام اسلامى تنظيم گردد، اين‌جا است كه بين دين و حكومت تزاحم و اصطكاك پيدا مى‌شود، و در اين‌جا است كه حكومت در‌صدد حذف و تعطيل دين برمى‌آيد. آن‌گاه در چنين شرايطى است كه اسلام در معرض مخاطره قرار مى‌گيرد و ممكن است حفظ و بقاى آن در گرو نثار خون و جان باشد.

انقلاب اسلامى ايران و حركت حضرت امام(رحمه الله) نيز بر همين اساس شكل گرفت. جوان‌هاى ما آن سال‌ها نبودند و اگر بخواهند، بايد به كتاب‌ها و اسناد مراجعه كنند، اما افراد مسن‌تر آن سخنرانى‌هاى امام(رحمه الله) در سال‌هاى ٤٢ و ٤٣ را به ياد دارند. ايشان در آن روزها در مسجد اعظم و مدرسه فيضيه كه سخنرانى فرمودند، محور و تكيه اصلى و بارز سخنشان اين بود كه مى‌فرمودند، اى بازاريان و كسبه، اى كشاورزان، اى علما و اى همه مردم و ملت ايران، من