متأسفانه امروزه برخى از مفاهيم دينى در فرهنگ ما بسيار كم‌رنگ شده و گرچه ممكن است آنها را به زبان و لفظ بگوييم، اما حقيقت آن در رفتار و عمل ما بسيار كم يافت مى‌شود. يكى از اين موارد مسأله «ترس از خدا» است. البته بايد توجه داشت كه ترس از خدا در حقيقت ترس از اعمالى است كه خود انسان انجام مى‌دهد.

وجود خداوند عين فياضيت و رحمت است و اقتضاى آن، رساندن فيض و رحمت به موجودات است:

كَتَبَ عَلى نَفْسِهِ الرَّحْمَةَ؛[١] رحمت را بر خويش واجب فرموده است.

خداى متعال بى‌جهت كسى را عقاب نمى‌كند. اگر مى‌گوييم از خدا بترسيم، در واقع يعنى بترسيم از اين كه كارى انجام دهيم كه عدل و حكمت الهى اقتضا كند كه خداى متعال ما را در برابر آن مؤاخذه و عقاب كند.

هم‌چنين بايد توجه داشته باشيم كه عذاب و عقاب مختص به آخرت نيست و ممكن است انسان كارهايى انجام دهد كه علاوه بر آخرت در همين دنيا نيز دچار عذاب الهى گردد. عذاب دنيايى هم فقط زلزله و سيل نيست، بلكه عذاب‌هاى بسيار بالاترى هم وجود دارد كه با زلزله و سيل و امثال آنها قابل مقايسه نيست، كه برخى از آنها جنبه اجتماعى و برخى نيز جنبه فردى دارد.

يكى از عذاب‌هاى بزرگ دنيايى كه ما از آن غافليم، وجود اختلاف در بين

[١] انعام (٦)، ١٢.