اين بود كه آيا جايز است كسانى جان خود را به خطر بيندازند و براى حفظ و بقاى دين تا مرز كشته شدن و شهادت پيش بروند؟ توضيح داديم كه اين پرسش از آن جهت مهم است كه «وجوب حفظ جان» يكى از احكام مسلّم و مهم اسلام است. از نظر احكام اسلامى جان مسلمان آن قدر مهم و با‌ارزش است كه براى حفظ آن حتى مى‌توان واجباتى مثل نماز و روزه و حج را كنار گذاشت و از انجام آنها خوددارى نمود.

از اين رو اگر انسان در موردى مى‌داند كه در صورت اقدام، جانش به خطر مى‌افتد و كشته خواهد شد، از نظر احكام اسلامى نبايد آن كار را انجام دهد و مُجاز نيست جان خود را در مخاطره قرار دهد.

با توضيحاتى كه داديم مشخص شد وجوب حفظ جان تا جايى است كه چيزى مهم‌تر از جان مطرح نباشد. اگر در جايى امرى مهم‌تر از جان در ميان باشد، جان دادن نه تنها جايز است، كه از اوجب واجبات است. يكى از موارد و مصاديق مهم اين امرْ جايى است كه دين و اساس اسلام در خطر باشد. در چنين جايى ديگر حفظ جان موردى ندارد، بلكه بايد جان را فداى دين و اسلام كرد. اگر «حفظ اسلام» متوقف بر بذل جان است، بايد جان را فداى دين كرد و «حفظ جان» ديگر موضوع نخواهد داشت. حركت و قيام حضرت ابا‌عبد‌الله الحسين(عليه السلام) نيز بر همين اساس توجيه و تفسير مى‌شود. پيامبر اكرم(صلى الله عليه وآله) نيز به اميرالمؤمنين(عليه السلام) مى‌فرمايد، اگر لازم شد خونت را در راه دينت نثار كن.

از اين رو رفتن به جبهه و جنگ براى دفاع از اسلام گرچه مستلزم به مخاطره انداختن جان است، اما اشكالى ندارد و بلكه واجب است. البته در نوع موارد، حضور در جبهه فقط با «احتمال» كشته شدن همراه است، اما حتى اگر كسى «يقين» داشته باشد كه در صورت رفتن به جبهه و جنگ شهيد خواهد