چنين رويارويى و تقابلى دستور نداده است. حداكثر نصابى كه براى مقابله با كفار قرار داده شده است نسبت يك به ده است، كه آن هم فقط براى اوايل اسلام بود و بعد در زمان خود پيامبر اكرم(صلى الله عليه وآله) اين نسبت به ٢١ تقليل پيدا كرد؛ يعنى مسلمانان فقط در صورتى وظيفه جهاد و رويارويى نظامى با كفار دارند كه تعداد آنها دست‌كم، نصف تعداد لشكر كفار باشد. پيش از اين به آياتى كه در اين باره نازل شده اشاره كرديم:

يا أَيُّهَا النَّبِيُّ حَرِّضِ الْمُؤْمِنِينَ عَلَى الْقِتالِ إِنْ يَكُنْ مِنْكُمْ عِشْرُونَ صابِرُونَ يَغْلِبُوا مِائَتَيْنِ وَإِنْ يَكُنْ مِنْكُمْ مِائَةٌ يَغْلِبُوا أَلْفاً مِنَ الَّذِينَ كَفَرُوا بِأَنَّهُمْ قَوْمٌ لا يَفْقَهُونَ * الاْنَ خَفَّفَ اللهُ عَنْكُمْ وَعَلِمَ أَنَّ فِيكُمْ ضَعْفاً فَإِنْ يَكُنْ مِنْكُمْ مِائَةٌ صابِرَةٌ يَغْلِبُوا مِائَتَيْنِ وَإِنْ يَكُنْ مِنْكُمْ أَلْفٌ يَغْلِبُوا أَلْفَيْنِ بِإِذْنِ اللهِ وَاللهُ مَعَ الصّابِرِينَ؛[١] اى پيامبر، مؤمنان را به جهاد برانگيز. اگر از [ميان]شما بيست تن با استقامت باشند بر دويست تن چيره مى‌شوند، و اگر از شما يكصد تن باشند بر هزار تن از كافران پيروز مى‌گردند، چرا كه آنان قومى‌اند كه نمى‌فهمند. اكنون خدا بر شما تخفيف داده و دانست كه در شما ضعفى هست. پس اگر از [ميان]شما يكصد تن با استقامت باشند بر دويست تن پيروز گردند، و اگر از شما هزار تن باشند، به توفيق الهى بر دو هزار تن غلبه كنند، و خدا با شكيبايان است.

آنچه كه امام حسين(عليه السلام) را به اين تقابل كشاند اين مسأله بود كه در آن شرايط، تنها راه حفظ اسلام در جامعه و نشان دادن راه صحيح به مردم آن زمان و نسل‌هاى بعدى، همان كارى بود كه امام حسين(عليه السلام) انجام داد. امام حسين(عليه السلام) كشته نشد تا در عوض آن، دوستانش به بهشت بروند، بلكه آن حضرت فدا شد تا دين براى جامعه آن روز و همين‌طور نسل‌هاى بعدى باقى بماند. اين گفته

[١] انفال (٨)، ٦٥ و ٦٦.