اين‌جا است كه ما مى‌گوييم دفاع فقط در مقابل آب و خاك نيست. هجوم بر عزت و استقلال جامعه اسلامى مهم‌تر از تعرض به مرزهاى آبى و خاكى آن است. همان‌گونه كه هجوم به آب و خاك نيازمند دفاع است، دفاع در برابر اين هجوم نيز لازم و واجب و بلكه بسيار لازم‌تر و واجب‌تر است.

بسيارى از مردم تصور مى‌كنند دفاع تنها در جايى است كه دشمن شمشير كشيده و مى‌خواهد گردن مردم جامعه اسلامى را بزند، در حالى كه لگدكوب كردن عزت و استقلال و شرف مسلمانان بسيار بدتر و دردآورتر است. براى مسلمان افتخار است كه در راه دينش و عزت و شرفش به شهادت برسد اما ريزه‌خوار سفره كفار نشود و اجازه ندهد آنها به او دستور بدهند و سرنوشتش را تعيين كنند. تن دادن به چنين ذلتى از هر مرگ و كشته‌شدنى بدتر است و امام حسين(عليه السلام) فرمود: هيهات منّا الذّلّة،[١] و فرمود:

اِنّي لا اَرَى الْمَوْتَ اِلاّ سَعادَةً وَلاَ الْحَيوةَ مَعَ الظّالِمينَ اِلاّ بَرَماً؛[٢]همانا من مرگ را جز سعادت، و زندگى با ستمگران را جز عجز و درماندگى نمى‌بينم.

اگر امام حسين(عليه السلام) فرمود: «هيهات منا الذلة»، اين سخن يك پند و موعظه اخلاقى نبود، بلكه مطلب اين است كه من حاضر نيستم زير بار ذلت بروم و اسلام چنين اجازه‌اى به من نمى‌دهد.

ما گاهى اين مطالب را طورى طرح مى‌كنيم يا برايمان مطرح مى‌كنند كه

[١] احتجاج، ج ٢، ص ٣٠٠. [٢] بحار‌الانوار، ج ٤٤، باب ٢٦، روايت ٤، ص ١٩٣.