قُلْ هُوَ الْقادِرُ عَلى أَنْ يَبْعَثَ عَلَيْكُمْ عَذاباً مِنْ فَوْقِكُمْ أَوْ مِنْ تَحْتِ أَرْجُلِكُمْ أَوْ يَلْبِسَكُمْ شِيَعاً؛[١] بگو او توانا است كه از بالاى سرتان يا از زير پاهايتان عذابى بر شما بفرستد يا شما را گروه گروه گرداند (و دچار تفرقه سازد).

جامعه‌اى كه نسبت به احكام اسلامى قدردان نباشد و آنها را پاس ندارد، درباره نعمت نظام و حكومت اسلامى ناسپاسى نمايد، و نسبت به ولىّ‌امر و رهبر خود وفادار نباشد مؤاخذه خواهد شد. مؤاخذه‌اش اين است كه بينشان ايجاد اختلاف و چند دستگى مى‌شود و به جان هم مى‌افتند و هر كدام در طرد و حذف ديگرى تلاش مى‌كند. كمترين ضرر اختلاف و چند دستگى نيز اين است كه جامعه درجا مى‌زند و به جاى آن كه فرصت‌ها، نيروها و امكانات، صرف پيشرفت جامعه شود صرف اصطكاك‌ها و تقابل‌ها و خراب كردن يكديگر مى‌گردد. از اين رو حقيقتاً اين، يكى از بزرگ‌ترين عذاب‌ها و بلاهاى الهى است كه ممكن است بر جامعه‌اى نازل گردد، و ما از اين امر غافليم. غفلت هم تا آن‌جا است كه اين تشتت‌ها را نه تنها بلا و عذاب نمى‌بينيم، كه فكر مى‌كنيم تكثرگرايى و وجود احزاب مختلف و به جان هم افتادن، يكى از مصاديق مهم پيشرفت است، و اسم آن را هم «توسعه سياسى» مى‌گذاريم. اين بدترين نوع تباه‌كارى است؛ تباه‌كارى و خسرانى كه انسان آن را عين نيكوكارى و صلاح مى‌پندارد! قرآن كريم در اين باره مى‌فرمايد:

هَلْ نُنَبِّئُكُمْ بِالاَْخْسَرِينَ أَعْمالاً * الَّذِينَ ضَلَّ سَعْيُهُمْ فِي الْحَياةِ الدُّنْيا وَهُمْ

[١] همان، ٦٥.