تولى و تبرى در قرآن - وفا، جعفر - الصفحة ٣٢
گفتارشان آشكار است و آن كينه كه در دل دارند بيشتر است از آنچه كه به زبان مىآورند. آيات را برايتان آشكار ساختيم، اگر به عقل دريابيد.
دلايل بى اعتمادى خداوند، ضمن منع مؤمنان از همرازى با غير مسلمانان به دلايل آن نيز اشاره مىكند كه عبارت است از:
- غير مسلمانان نسبت به شما مسلمانان خيرخواه نيستند و از هيچ خيانتى دريغ نمىورزند:
«لا يَألُونَكُم خَبالًا».
- دوست دارند شما در زحمت و مشقّت باشيد: «وَدّوا ما عَنِتُّمْ».
- نسبت به مسلمانان كينهتوز و دشمن هستند و كينهتوزى آنان از سخنانشان پيدا است؛ در حالى كه آن، بخشى از كينه آنها را نشان مىدهد و آنچه در دل دارند زيادتر و شعلهورتر از آتش زبان آنهاست: «قَد بَدَتِ البَغضاءُ مِن افوهِهِم وماتُخفى صُدورُهُم اكبَرُ».
- نسبت به مسلمانان توطئهگرند و درصدد فريفتن آنهايند. در ظاهر با شما دوست مىباشند و در باطن بغض و كينهشان همچنان زبانه مىكشد و تا پاى مرگ با آنهاست و تنها روزى كه چراغ عمرشان خاموش گردد آتش كينه آنان نيز فرو مىنشيند: «عَضُّوا عَلَيكُمُ الْانامِلَ مِنَ الْغَيْظِ قُلْ مُوتُوا بِغَيْظِكُمْ» (آل عمران: ١١٩)؛ از شدت خشم بر شما انگشتان خود را مىگزند، بگو از خشم و كينهتان بميريد.» - در جنگها و گيرودارها، اگر خير و خوبى و فتح و پيروزى به شما رسيد ناراحت مىشوند، و هر گاه ضررى به شما برسد آنها خوشحال مىشوند: «انْ تَمْسَسْكُم حَسَنَةٌ تَسُؤْهُمْ وانْ تُصِبْكُم سَيّئَةٌ يَفْرَحوا بِها» (آل عمران: ١٢٠)
يك سؤال اگر به راستى كافران نسبت به مؤمنان كنيه باطنى دارند، و شكست و سرافكندگى آنان را مىخواهند پس چرا مسلمانان طبق گواهى قرآن نسبت به كفار علاقمند هستند و دوستشان مىدارند؟ مگر قرآن خطاب به عموم مسلمانان نمىگويد:
ها انْتُمْ اولاءِ تُحِبُّونَهُمْ. (آل عمران: ١١٩)
آگاه باشيد كه شما آنان را دوست مىداريد.