تولى و تبرى در قرآن

تولى و تبرى در قرآن - وفا، جعفر - الصفحة ٢٢

وى حق ندارند به سفرهاى مستحبّى بروند يا اعمال عبادى مستحبى انجام دهند و سوگندهاى تعهدآورى را ياد كنند. با يادآورى اين نكته كه ولايت پدر تا زمانى محترم است كه با ولايت خدا، پيامبر و امام منافات نداشته باشد و در صورت تعارض امر آنان مقدم مى‌شود.
٢. ولايت باطل‌ نوع دوّم ولايت تصرّف، ولايت باطل است؛ يعنى ولايتى كه مؤمنان نبايد آن را بپذيرند.
ولايت باطل نيز انواعى دارد از جمله:
- ولايت شيطان؛ - ولايت كُفّار؛ - ولايت طاغوت.
الف. ولايت شيطان‌ مهم‌ترين ولايت منفى، ولايت شيطان است كه قرآن چنين ولايتى را از مؤمنان نفى مى‌كند و آن را به اهل باطل اختصاص مى‌دهد و مى‌فرمايد:
انّا جَعَلنَا الشَّيطينَ اولِياءَ لِلَّذينَ لا يُؤمِنون. (اعراف: ٢٧)
ما شياطين را براى آنها كه ايمان نمى‌آورند ولى و سرپرست قرار داديم.
مقصود اين است كه شيطان با توجّه به زمينه قبلى انسان، در او به هر شكل ممكن تصرّف مى‌كند و در دل وى غرور و فتنه و فساد پديد مى‌آورد. «١» گاهى از راه اشاره سريع و القاى مخفيانه، «٢» گاهى با زيبا جلوه دادن اعمال زشت انسان «٣» و گاهى با وعده‌هاى دروغين «٤» و گاهى هم با امر و دستور مستقيم و پيوسته «٥» انسان را تحت ولايت خود قرار مى‌دهد.