در ملاقات با معاويه‌ بعد از شهادت امام حسن (ع)، معاويه براى انجام مراسم حج راهى حجاز شد ودر مدينه مورداستقبال قرار گرفت. او ديد مستقبلين از قريش هستند واز انصار جز تعدادى انگشت شمار كسى نيست.
معاويه به قيس بن سعد گفت:
انصار چه شدند؟ چرا به استقبال نيامدند؟
قيس گفت: آنان فقيرند و وسيله سوارى ندارند.
معاويه: (باتمسخر) پس شتران آبكش آنها چه شد؟
قيس: شتران آبكش را در جنگهاى بدر، احد و غزوات بعد كه درموكب رسول خدابودند وبراى اسلام آوردن تو وپدرت مى‌جنگيدند از دست دادند.
معاويه به قرشى بودن وجزء طايفه پيامبر بودن خود افتخار مى‌كرد.
قيس در جواب او توضيح داد كه چگونه قريش به مخالفت‌با پيامبر قد برافراشت وفقط ابوطالب وفرزندش على عليهماالسلام بودند كه سرداران صدر اسلام(ج‌٤) ٩٥ ب. نبردصفين ص : ٩٤ از او دفاع كردند ودرجلسه دعوت اقرباء وخويشاوندان (يوم الدار) فقط على بود كه ايمان آورد و شروع كرد به شمردن فضايل امام على (ع) وجريان سقيفه را توضيح داد.
معاويه با شنيدن حرفهاى قيس به شدّت خشمگين شد وپرسيد:
اينها را از چه كسى شنيده‌اى؟
قيس: از كسى كه از پدرم بهتر بود وحقش بر من ازاو عظيم تر است.
معاويه: او كيست؟
قيس: على بن ابيطالب، و بعد آيات قرآن را كه درشأن امام على نازل شده، قرائت كرد.
معاويه: صدّيق اين امّت ابوبكر است وفاروقش عمراست وكسى كه علم كتاب نزد اوست عبداللّه بن سلام (يهودى) است‌ (اين جملات معاويه در ردّفضايل امام على (ع) بود!).