«ما مِنَ عَبْدٍ الّا وَ فى وَجْهِهِ عَينانِ يُبْصِرُ بِهِما امْرَ الدُّنيا، وَ عَيْنانِ فى‌ قَلْبِهِ يُبْصِرُ بِهِما امْرَ الآخِرَةِ، فَاذا ارادَ اللَّهُ بِعَبْدٍ خَيراً فَتَحَ عَيْنَيْهِ اللَّتَينِ فى‌ قلبه فَأبْصَرَ بِهِما ما وَعَدَهُ بِالغيب ...»[١]

هيچ بنده‌اى نيست مگر آنكه دو چشم در سردارد كه با آنها كار دنيا را مى‌بيند و دو چشم در دلش دارد كه با آنها كار آخرت را مى‌بيند. پس هر گاه خداوند نسبت به بنده‌اى اراده خير و نيكى كند، آن دو چشم دل را در او مى‌گشايد، تا با آ نها آنچه را كه خدا براساس غيب وعده داده است ببيند.

و شگفتا از آنان كه نابينايند و خود را بينا مى‌پندارند، چرا كه چشم درون چيزى از حكمت‌ها و حقايق نديده تا لذت آن را دريابد. به قول مولانا:

چشم باز و گوش باز و اين عمى‌		در شگفت از چشم‌بندى خدا

اگر قلب، قلب سالمى باشد، «چشم دل» هم خوب مى‌بيند.

[١] - ميزان الحكمه، ج ٥، ص ٢٢٤