پيشوايان صديقين امام حسين(ع) تجلى حقيقت - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ١١٨ - امام حسين عليه السلام نشانه خرد و احساس

كردن اعتقادات و باورهاست، و نه بسنده كردن به بعد تئوريك آنها؛ و اين، همان خلاصه و چكيده رسالتهاى آسمانى مى‌باشد.

علاوه بر آن، خداوند تبارك و تعالى پس از آشكار ساختن نقشه ايمانى، كه يك انسان مسلمان بايد براساس آن حركت نمايد، مى‌فرمايد:

إِنَّ اللَّهَ اصْطَفَى‌ آدَمَ وَنُوحاً وَآلَ إِبْرَاهِيمَ وَآلَ عِمْرَانَ عَلَى الْعَالَمِينَ‌ [١].

«خداوند، آدم و نوح و آل ابراهيم و آل عمران را بر جهانيان برترى داد.»

و با اين فرموده خويش، مؤمنين را از گذر ايمان عملى به سوى بلند پروازى برمى‌انگيزد تا از نيكوكاران برگزيده باشند. بنابراين برگزيده شدن، آن مؤمنينى را در برمى‌گيرد كه ايمان واقعى، آنها را به سوى پيشرفت و آگاهى بيشتر و گسترده‌تر از حقيقت وجود و سرنوشت آن، سوق مى‌دهد.

براى اينكه سخن را بازتر كنيم اين پرسش را مطرح مى‌كنيم كه:

على‌رغم وجود ارتباط عاطفى ژرفى كه دوستداران را به امام حسين عليه السلام پيوند مى‌دهد، تفاوتى آشكار ميان سطح ارتباط عاطفى و ميزان درهم آميختگى فكرى و عقلى با قضيه كربلا و بينشها واخلاق امام حسين عليه السلام مى‌يابيم. به راستى علّت اين امر چيست؟ با توجّه به اين مطلب- كه پيش از اين گفته‌ايم- كه پيوند عاطفى با امام حسين عليه السلام و قضيّه عدالتجويانه او زمانى معنا پيدا مى‌كند كه آگاهى و تعهّد فكرى‌