پيشوايان صديقين امام حسين(ع) تجلى حقيقت - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ١١١ - امام حسين عليه السلام نشانه خرد و احساس

و گردابها ايفا مى‌كند- به منزله نقطه اميد و عاطفه مى‌باشد، او نيز به واسطه شعارها و دستاوردهاى دينى خويش (مصباح الهدى) چراغ راه هدايتى گشت براى مؤمنينى كه در راه خويش با انحرافات فكرى و سياسى روبرو مى‌گردند.

امّت اسلامى همچنان، از هنگام شهادت ابا عبداللَّه الحسين با حرارت انقلابى حسينى گرم مى‌شود. زيرا امام حسين عليه السلام كشته اشكهاست (قتيل العبرات).

بدين معنا كه او كشته گشت تا اشكها را براى امّت مسلمان به بار آورد. چرا كه‌انسان مسلمان هنگامى‌كه چشمانش مى‌گريد ودلشكسته مى‌گردد، دلش براى الهام گرفتن معانى زنده از آموزه‌هاى تمدّنى دين آماده‌تر مى‌شود. مثل او چون زمينى مى‌باشد كه قابليت جذب باران آسمان را دارد؛ آنگاه شكافته مى‌گردد و از آن نهال مى‌رويد. در حاليكه زمين سخت پاسخى به باران و رسالت فراخوانى آن براى رويش نمى‌دهد.

پس هنگاميكه انسان مى‌گريد و دلشكسته مى‌گردد، آيات قرآن كريم راه خود را در وجود او باز مى‌يابند و با پاسخى مثبت در دل او روبرو مى‌كردند كه، انسان را به اعتقاد و تمسّك به قرآن و تطبيق آن، فرامى‌خواند.

امّا انسان كودن يا مستهزئى كه هيچ گونه احساسى ميان او و آيات قرآن را پيوند نمى‌دهد، هرگز نمى‌تواند از قرآن بهره بجويد هر چند كه آن را تلاوت نمايد. چنانكه از رسول بزرگوار اسلام پرسيده شد كه: