پيشوايان صديقين امام حسين(ع) تجلى حقيقت - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ١٠٩ - امام حسين عليه السلام نشانه خرد و احساس

عظيم وى و ضرورت آگاهى از مسؤوليتهاى خود درباره سيّدالشّهدا و پدر آزادگان و هدف جاودانه او مى‌باشد. بنابراين پاسخ به اين پرسشها در عين معناى ژرف آن، پيچيده نمى‌باشد.

بنابراين آنچه كه دراين چارچوب براى ما مهم است، همان بالابردن سطح انديشه خود مى‌باشد تا به حقايق نورانى اين حديث نبوى شريف دست يابيم.

دراينجا بايد به اين حقيقت اشاره كنيم كه انسان از دو بعد اساسى تشكيل شده است. اين دو هميشه به يكديگر نيازمندند. بعد اوّل، بعد احساسات و دوّمين، بعد انديشه، خرد و بصيرت مى‌باشد. بعد اوّل در نزد انسان موقعيّتى شبيه به موقعيّت سوخت در اتومبيل دارد.

مى‌دانيم كه اين ساخته بشرى بدون نيرو نمى‌تواند حركت كند يا به عبارت ديگر، اتومبيل بدون سوخت هيچ ارزشى ندارد حال اينكه از تكنولوژى پيشرفته باشد يا عقب افتاده.

امّا سؤالى كه اكنون پيش مى‌آيد اين است كه: آيا سوخت به تنهايى براى حركت اتومبيل كافى مى‌باشد؟ صدالبتّه كه پاسخ منفى است. زيرا ابعاد ديگرى در حركت اين اتومبيل نقش بزرگى ايفا مى‌كنند، كه نمونه آنها گاهى در موتور و گاهى در چرخها و گاهى ديگر در دستگاههاى اساسى متعدّد ديگر تجسّم مى‌يابند.

اين حقيقت بر حقيقت هستى و شخصيّت انسان منطبق مى‌گردد.

زيرا تصوّر حركت و پويايى در انسانى كه احساسات در او مرده است، جداً دشوار مى‌باشد. چرا كه احساسات در انسان ايجاد انگيزه براى حركت، نشاط و كنش و واكنش مى‌نمايد.