پيشوايان صديقين امام حسين(ع) تجلى حقيقت - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ١١٠ - امام حسين عليه السلام نشانه خرد و احساس
بنابراين كسى كه شهوت و احساس گرسنگى، درد و آسايش خواهى در او مرده است، همچون موجود يخزدهاى مىباشد. زيرا مجموعه اين احساسات و مانند آنها به وجود انسان معنا مىبخشد. از اين رو پدر هنگامى پدر حقيقى مىباشد كه مىبيند فرزندانش از گرسنگى رنج مىبرند، پس براى تأمين آنچه دوست دارند مىشتابد.
زيرا از جهتى در برابر خانوادهاش احساس مسؤوليت مىنمايد و از جهتى ديگر معناى گرسنگى و اثر آن را مىداند. بنابراين او براى تأمين امنيّت معيشتى براى خانوادهاش خود را به آب و آتش مىزند. همچنين مادرى كه خواب شيرين خود را براى شير دادن نوزادى كه گرسنگى او را آزار مىدهد، برهم مىزند. صدالبتّه انگيزه اين امر، احساسات و مهرمادرى مىباشد. زيرا اين مادر مىداند كه چرا نوزادش مىگريد و در عين حال درد ناشى از گرسنگى را كه نوزاد از آن رنج مىبرد، درك مىنمايد.
بدينسان احساسات در دو نمونه بالا همان عامل ايجاد انگيزه در ساختن كانون گرم خانواده مىباشند. پس از آن، بعد خرد در حركت انسان مؤثّر است. زيرا احساسات بدون خرد، معناى خويش را از دست خواهند داد.
آنچه كه در اينجا مهم است همان تأكيد بر اينكه امام حسين عليه السلام نياز عقلى امّت اسلامى را همچون نياز عاطفى آن برآورده مىسازد.
زيرا امام حسين عليه السلام همانگونه كه براى عموم مسلمانان- بنابر روايت رسول اكرم صلى الله عليه و آله كه او را به (سفينة النجاة) كشتى نجاتى توصيف كرده كه نقش نجات بخش را در هنگام رويارويى با امواج، طوفانها