پس ببخشاييد و چشم بپوشيد. آيا دوست نداريد كه خداوند (گناهانتان را) براى شما بيامرزد»؟! امام سجّاد عليه السلام اين سخنان را مى‌گفت و به آنان تلقين مى‌كرد و خدمتكارانش با آن‌حضرت همصدا مى‌شدند. امام در ميان آنان مى‌ايستاد و مى‌گريست و مى‌گفت:

«پروردگارا! تو ما را فرمودى كه از كسانى كه به ما ستم كرده‌اند، بگذريم و ما كسانى را كه در حق ما ستم كرده بودند، بخشيديم چنان كه تو خود به ما فرموده بودى پس از ما بگذر كه تو، به عفو و بخشش از ما و مأموران سزاوارترى. معبودا كرم كردى. پس مرا مورد اكرام قرار ده چون من با درخواست از تو به خير و نيكى دست يافتم پس مرا با بهره‌مندان از خودت در آميز. اى كريم!».

سپس به خدمتكارانش روى مى‌كرد و مى‌گفت: من شما را بخشيدم پس آيا شما هم از بديهاى من درگذشتيد؟ همانا من فرمانروايى بد، پست، ستمگر و تحت فرمان پادشاهى كريم، بخشنده، دادگر، نيكى كننده و نعمت دهنده هستم.

غلامان و كنيزان مى‌گفتند: سرورا! ما از تو گذشتيم حال آنكه تو هيچ بدى در حق ما مرتكب نشدى. آنگاه امام سجاد به آنان مى‌فرمود: بگوييد خداوندا از على بن الحسين بگذر چنان كه او از ما گذشت. و او را از آتش رهايى بخش چنان كه او ما را از بندگى رهانيد.

غلامان اين سخنان را تكرار مى‌كردند و امام سجّاد عليه السلام مى‌فرمود: